XXVIII Regata do Bao: a crónica

O sábado, a pesar da dura semana que viviu a escola, fixemos a festa igualmente. Como iamos deixar de velear por unha caldeiradinha de vento que case nos mata! Porfavorinho!!

Como o mar é así, mobile e inconstante, o grande problema da regata era a previsión de calma. Tinhamos programadas dúas voltas ao circuito que temíamos ter que reducir a unha por falta de vento. Por iso non incluímos no triángulo pasar à banda sur da ponte. Non fora a ser...

E non foi. 

O ventinho agradábel que nunca baixou deu unha regata rápida e tranquila, perfecta para lucir técnica e dominio da embarcación. 

E foi... para algunhas. Porque o fútbol o mar é así e nunca podes dar un partido unha regata por ganhada e nunca por perdida.

I. A saída.

Xa sabedes que o que diferencia a Regata do Bao do resto das do Mundial é a saída desde terra coa vela ao lombo. Como o espazo da mallante está delimitado, os nervios xa comezan cando toca pillar sitio...

- A ver se a damos levado máis para leste...

Aí ben vos cabe...

- Ei, ese sítio era noso, aparta ese verdello de aí!!

Às catro en punto tivemos na mallante 25 dornas dispostas a probar sorte...

E demos a saída!

Había tripulacións rápidas...

...e tripulacións calmas (para que correr?)

Armando os paus e buscando a dorna máis rápida...

Armando velas e buscando a dorna máis rápida...

Por alá vai a Pereka!

Mentres as calmas seguen armando (para que correr?)

E todas foron enfiando a primeira boia, colocada no Terrón. E alá as seguimos na Trancas para comprobar que ninguén tocase boia nen fixese mal o paso... 

II. O circuito

Todas felices cara a Vilanova...

- Venha, dá-lhe a todo flispín e imos aló...

PBRRRRRRR

- Dá-lhe ouh, que aínda imos chegar máis tarde que os primeiros...

PBRRRRRRR

- A Trancas non prende...

- Ouh, ouh!!

- Igual non quedou ben da aneghasión do martes...

- Proba outra vez!!!

PBRRRRRRR

- Que!? Encontras arranxo!!

- Si: pedir axuda!

Ains, na semana apocalíptica tinha que ser! O salvamento rescatado!!

A esta distancia vimos o paso polo Cabodeiro...

16.35: Ghuasá! ghuasá! Pasade para o Cabodeiro, xuízes, que isto é un cristo!!

16.36: Ghuasá! ghuasá! Non podemos! Estamos aboiados no medio do mar! Xa pedimos tangue novo de ghas!

16:37: Pois aquí há unha dorna mui danada...

E así,

...mentres recibiamos o primeiro rescate...

...a Laverca rompía en cachinhos.

Tinhamos que tomar nota do primeiro paso pola Peza de Rabo, por se tocaba calma... 

E outra vez quedamos tiradas no meio do mar!! Non era cousa do tangue!!

A esta distancia vixiamos as dornas...

E con prismáticos vimos a Pereka marcar distancias co resto...

Menos mal que McGuyver sempre anda no mar...

E acudiu raudo cun trapinho (si, un trapo) para pór a Trancas en marcha....

A dorna máis ocupada...

Pasou a Orixes de última e xa as primeiras enfiaban a meta...

III. A chegada.

E alá fomos a todo flispín para certificar a chegada das primeiras e comprobar que varaban... A regata estaba a ser moi rápida (ou a lancha de control moi lenta) e non daba tempo a nada...

A distancia da Pereka sobre as perseguidoras era clara. Tamén pola boia do Terrón pasara primeira, às 16.50, seguida da Jalerna a Carinhosa e a Xarandeira. Estaba a realizar a regata perfecta. Tínhao todo para facerse co primeiro premio...

17.02: Ghuasá! ghuasá! A Pereka rompeu a vergha!!

Para ela tamén a semana foi apocalíptica...

A cousa quedou entre as perseguidoras. Chegando a meta, pasaron da Peza de Rabo a Carinhosa seguida da Jalerna... Só que à Carinhosa non lle daba para entrar directa entre as dúas bandeiras marcadas...

Uuuuuui, rumbo de colisión!!

A Carinhosa viuse na obriga de facer un cambio...

E aí ganhou a posición a Jalerna...

Primeiras!!

Coa praia case valeira, pois ninguén contaba que acabaran tan rápidas: unha hora e dez minutos.

E foron chegando todas...

Até as últimas...

IV. Fin de festa

E xa sabedes como acabamos sempre... Con premios...

... pinchos...

... e novas camisolas desenhadas por David da Raposa.

E para arredondar a xornada, acabando a festa e baixando o sol, cando xa todo o mundo marchaba, demos con el, por fin:

O Pokepodrén!!

O que aí vén: Rosalía Rosalía

A Regata do Bao: clasificación

Antes de contar como foi o asunto, un pouco apocalíptico, a verdade, e xa que imos algo lentas, imos dar a

CLASIFICACIÓN OFICIAL da XXXVIII REGATA DO BAO

1. JALERNA

Non vos aburrides de ganhar???

O trofeo con esa dorna de vela pasada a ferro é de José Ángel Lastres, que o elaborou en exclusiva para a nosa regata.

2. CARINHOSA

Case foi o primeiro posto!

3. XARANDEIRA

Que ten que ver o piorno coa regata? Que gardamos as dornas neles!

4. A RONA

O premio que máis nos contentou: nova xeración às portas!!

5. FAÍSCA

A Faísca, Carlos, non a Bandalha... Aparta da foto!!

6. Zenaida
7. Selosa
8. Mimela
9. Forza R
10. Maristela
11. Bandalha
12. Roxinha
13. Nova Froínha
14. Fungona
15. Trinhana
16. Acheron
17. Laverca
18. Rosalía
19. Betty Boop
20. Pedra Madruga
21. Montanhesa
22. Orixes
23. Raposa
 - Pereka
 - A Pancha

A Semana Apocalíptica 2: ai, as dornas!

Na ENT Dorna non somos tan parvas. Xa sabiamos que o panorama do mércores non ía ser bonito, mais calquera seguía traballando despois do esforzo para salvar o Rei do Mar. 

Quen máis quen menos durmiu, agardando que durante a noite, o temporal non desfixese a flota. 

E o mércores às 8.10 da manhá...

Andar às crebas!

9.07: Ghuasá! ghuasá! Ide vindo!! Están case todas as dornas no fondo. A Peza de Rabo e a Salgharita parece que resistiron. 

Mentres se xuntaba a xente, a apanhar empanetados, temóns e remos por toda a praia da Canteira: 

Chatarreeeeeeera!

Chegado o retén de salvamento, tocou armar o rescate de dornas. O mar seguía bravo, e as dornas anegadas. Como dixo o outro, se nos organizamos, salvamos todas!

Suso e Leguas embarcaron na Orixes de Aníbal e bogaron dos fondeos para a praia, da praia para os fondeos. Toda a manhá! É claro que esa actuación merece un premio, e até aquí podemos ler.

Buscando o risón...

Dorna que achegaban a terra, dorna que que caía en mans...

... do retén de area. Con cabo e entre varias tocaba levar as dornas à mallante.

Chegando ás virillas de facía falta...

... e mesmo máis alá!

Se non vindes vós aquí, vou eu alí!

- Esta tróuxena eu só ao lombo. Ben me chegho!

- Ai Suso, porfavorinho, non esaxeres!

Iso si! Máis riscos non! 

A Peza de Rabo, para o Cabodeiro!!

De tarde continuou o mesmo traballo: asegurarse de que as embarcacións quedasen na mallante, e as que non se puderan coller até o xoves, que vinha calma, que non sufrisen no mar. 

Ai, a Caramecha!

- Como a ves? - Boh, aínda safou!!

Ai, que gusto dá velas na beira!!

Entretanto, no Cabodeiro, o mecánico revisaba o motor do Rei. Habedes saber que Lino e Carlos, cando o levaron da praia para o abrigo, artellaron un plan para renovar a maquinaria do galeón e que non dese máis traballos: o mellor era queimalo. E puxeron empenho, oe! 

Pero nada, chegou o aviso do mecánico: 

22.31. ghuasá! ghuasá! Quedade tranquil@s! A avaría non foi para tanto! Só a caixa dos petardos, ou dos mistos, ou dos chisqueiros, ou dos fueghos!

O traballo, por ser, foi ben duro. Pero o chea que quedas despois de facelo... iso non ten pagho!

- Que miras?! Si, nós salvamos un galeón, unha planeadora e doce dornas cun cabinho de nada, si.

- E sen despentearnos!!

As fotos son de Anxo, Bea, Lino, Loli e Fernando, é dicir, do ghrupo de ghuasá da ENT Dorna. 

A Semana Apocalíptica: ai, o Rei!!

O martes había demasiado vento para navegar... Así que quen andaba pola Arousa combinou igual para facer traballos deses que ninguén ve: recolocar o pau da xeiteira, que voltou saltar, darlle alquitrén à Chíscala outra vez, arranxar aquela vara de portar para a Regata do Bao, carrexar dornas do Bao ao Naval, do Naval ao Bao...

En fin, cousinhas...

A medida que avanzaba a tarde o vento ía a máis, e algún comezou a preocuparse. A Nova Marina xa estava ao abrigo do Cabodeiro, mais habia dornas nos fondeos e o Rei do Mar tamén estaba moi a mercé da nortada.

Acabados os traballos, a xente debatía que facer tomando unha mirinda:

- Levamos o Rei para o Cabodeiro.

- Antes é mellor varar as dornas.

- O Rei cabecea moito, vaise soltar...

- Pois a ver quen é o simpático que boga até el con este vento!

Non acabaron as mirindas... Chegou a alarma!

[Aquí un alto no conto: na Arousa aínda funciona o toque a rebato. En canto alguén ve un problema no mar, manda recado e a cadea de ghuasás e teléfonos fai que chegue mais rápido que chamando ao 112. Nisto, como noutras cousas, a Arousa dá gosto]

19.51: ghuasá, ghuasá!! A planera da escola está atravesada no Bau. QUEN ESTEA PRETO QUE PASE XA. Carlos vai de caminho.

E ao rebate acudiu a xente!

A cousa foi difícil. A planeadora estaba anegada de auga e achicar nela era como querer achicar no mar: capacho que ía para fóra, golpe de mar que metía para dentro... O coche que tirou dela non ardeu de milagre! O pobre non podía contra a forza do mar!

E estando nestes traballos, coa Trancas xa na mallante, as cabezas levantaron a vista da area, ollaron cara o mar e non puideron crer o que vían: O Rei do Mar cabeceaba violentamente de banda a banda con cada refacho, os golpes de mar barrían a cuberta de popa a proa. Quen non botou as mans à cabeza, só acertaba a berrar:

- O Rei!

- O Rei!!

- O Rei!!!

E o Rei soltouse dos amarres.

O galeón directo à praia e disposto a levarse por diante as dornas dos fondeos.

- A Roxinha!

- A Roxinha!!

- A Roxinha!!!

(Anxo xa ten para outro libro ;) )

Así o gravou Belén e o narrou Amaro:

A partir de aí foi o caos. As carreiras. O non saber que facer: 

- Tira!

- Puxa!

- Sobe!

- Baixa!

O obxectivo: manter o barco perpendicular à praia para ver de prender o motor e sacalo da mallante. Cos caldeiros de mar a cair por riba das persoas, o barco a cabecear e o perigo de que aplastase a alguén (cousas nas que só se pensa a posteriori). As imaxes impresionan, mais todas as testemunhas afirman que non mostran ben a forza do mar e a rapidez con que aconteceu todo. 

Obxectivo: sacar o Rei da praia.

Aguantade aí!! Empuxade!!

Imaxinade os escravos exípcios nas pirámides: Uuuughhh! Uuuughhh!

Os pilotos, Lino e Carlos, tentando acender o motor.

En algún momento da tarde, houbo até 53 nós de vento na ponte. Para flipar!!

Motor en marcha, Rei abandonando a praia: VIVA!!

Faltaba levalo ao Cabodeiro...

Pasar os fondeos sen machucar dornas...

Soportar os embates do mar...

E claro é: esquecer as dornas afundidas...

E levar o barco a porto seguro...

Recollido o barco, pasado o susto, duchada a xente, calmos os ánimos, chegou o momento do orgullo de facer parte dun equipo como a ENT Dorna.

E chegou o momento dos ESE:

E se passase de noite...

E se levase a Roxinha por diante...

E se embarrancase na praia...

E se caíse sobre alguén...

E se... a palabra máis clásica: 

PABERNOSMATAO!!

Algunhas fotos son de Belén. Outras dun windsurfista de quen desconhecemos o nome, Javi Lois. Se alguén sabe, editamos. 

Var(e)ada!

Despois da encalmada monumental do sábado quedamos con morrinha de navegación. Tanta, que combinamos o domingo para dar un par de voltinhas. E por aí saíron ao paseo a Nova Marina, a Peça de Rabo e a Salgharita.

Mimá, tremendo temporal de vento!!

Unha tardinha como a do sábado, máis pendentes de que non se quedase o vento que de atender aos trebóns... 

Cousa tranquila, verdade?

POIS NON!!

Parece todo calmo porque a Salgharita non pasou da Punta do Furado. 

Ai, da banda da ría, que catastrofe acontecía!!

A prensa, como sempre, avisou tarde!

As salgharitas e o salgharito viviamos tranquilas na inoransia, porque a Arousa, fermosa illa, facía para nós de valo protector. 

Pero pola banda do Son, xa vedes, catro, senhora, catro tremores de terra, que remexeron todos os fondos marinos de Corrubedo à Costa da Vela. 

E pillaron à xeiteira e à dorna de tope no medio do canal. Na forza máis brutal da tsunami!

A Peça de Rabo triscou a verga, porque o golpe do mar cazouna en plena empopada. 

A Nova Marina.... ai, a Nova Marina!

A onda xigante levouna directa a Espinheiro!

E aí quedou, var(e)ada perdida!

Din os dorneiros sesis que non saben que pasou. Que sairon do Areoso, de vixiar e coidar os ninhos de gavita, e que estaban a facer un cambio de vela por avante cando, de súpeto, zás, sentiron así como un pequeno estremecimento e moveuse o pau.

- Pensabamos que ighual levamos a vela con demasiada forza... 

Ai, son tan homasos que nin notaron que era un violento sismo!

O pau algho si sentiu...

Fomos á praia de Espinheiro comprobar os danos ocasionados polo terramoto...

Houbo sorte! Aínda que saiu da pía e foi para proa, non rompeu táboas.

Romper, rompen barcos, pero oe, que ben arruman os cabos!

Non había máis que facerlle: agardar à maré para remolcala e empiar de novo o pau con axuda dun bateeiro. 

Botar o risón e até manhá!

Todo hai que dicilo, os artistas safaron ben: 

Sobreviviron ao tsunami sen golpes, coa vela enteira...

...e boghando desde a outra punta da abra, alá onde o IGAFA!!

PREMIO PODRÉN!!