domingo, 28 de febreiro de 2016

27F: e houbo que ir a santiago, e fomos.

Había, que ir
porque as sequeiras non chegan a fin de mes,
porque as bateas botan pechadas a metade do ano, 
porque a ría é un vertedoiro incotrolado de lixo, 
porque o xeito non dá xeito,
porque o ranho non ten onde ranhar, 
porque as rías son nosas e non das celulosas, 
en fin, 
porque o mar non se vende. 

E as da ACD Dorna combinamos no palco da música da Alameda, que é un sitio estupendo para quedar atrás e non dar chegado nunca ao Obradoiro. O obxectivo: levar a nosa vela tradicional até os focinhos do mesminho Raxoi... 

Na ENT Dorna somos así: facemos pancartas de relinga.
E porque o valemos, regalamos concertos!
Aguantará ese bombo toda a manifestación?
Ás 11.30, hora 0, comezamos a prepararnos...
Adornando a espera con música.
Mais tivemos que meter as músicas baixo palio, que choveu...
Outra vez os paraugas!!
Mar de paraugas...
Nevada de paraugas...
Chovía? Arroiaba!!!
Aínda non saíramos e así, como pitinhas!!!
Que chova, que neve, o mar non se vende!!
Por alá xa ían as do cerco...
E nós sen sair...
Por fin arrancamos!!
Que si, Quintana, que chova que neve, non nos parades!!
A esta altura avisounos Nito Dios: xa chegou a manifa ao Obradoiro...
Tantas vueltas le dimos que hasta te pasamos por la Arosa, oye!
Non sabemos como, mais a pancarta de relinga, resiste.
Algho descolorida, mais resiste!!
A chuvia deu pouca tregua: para algo estaban os paraugas pancarta...
E chegadas aquí, o disghusto:
que non cabedes, que mentres non se valeire o Obradoiro un pouco, non podedes seguir...

QUEEEEEE!

Polo si ou polo non, entramos!!


Entramos!!
E chegamos ao palco!!
Mais é o que ten sermos as pechacancelas da manifa: perdémonos toda a festa final e avisamos que na superfotaza...

NON ESTAMOS TODAS
FALTA A ACD DORNA!!!


xoves, 25 de febreiro de 2016

Tempo de picapaus

O calendario de actividade da ENT Dorna está marcado por outro tipo de fenómenos que non os laborais. Igual que as aves todas que pasan polo Carreirón, que miran as estrelas para guiarse, en Dorna miramos os pontos encarnados das festas. E nunca facemos nada até que pasa o sábado das Carrozas. Iso si, pasado o Entroido, volta ao Naval!!

Canto tempo!! Desde decembro que non nos vemos!!
Xuntámonos unha boa bandada no Naval, porque boa falta faciamos... Como o sábado 27 imos estar ocupadas, tinhamos que facer hoxe todo o traballo.

O 27 de febreiro temos un asuntinho que resolver con Rosa Quintana e Feijoo...
Cando vimos o ben que lucía a pancarta no Komaira, admitimos, collemos moita envexa. Mais tinhamos o Rei do Mar sen paus, que andaban destragados e llos retiramos cando subiu ao varadoiro. E, picadas pola ghana (o de sempre, a ver quen a ten máis grande!), alá fomos ao monte, de picapaus, em busca dos pinheiros perfectos para o noso galeón. Facían falta dous: un para a vela maior e outro para a mesana.

Que mellor lugar que o monte da Area da Secada...
Será por pinheiros!!
O importante é dar co pau perfecto: de altura, diámetro e dereitura. O importante e o difícil, claro! Aínda que sempre están os patróns para aprendernos como facer a escolla.

Hai que miralo desde o pé para ver se vai recto...
Largho como un día sen pan!!
Se hai dúbidas, podemos contar coa proba do paucinho ou gharabullo. Infalíbel!
E unha vez seleccionados os exemplares: asemblea de majaras!!
Sabendo como somos en Dorna, para que perguntaremos nada!

A elección marinheira quedou ben clara...
Aínda que as poetas tinhamos outras preferencias máis inovadoras...
E chegaron os serradores. Con dúas motoserras... Con ese poder de convicción, alá vai o acordo da asemblea!

Ai, e tamén unha machada! Meudeus, Magnum, alá vai oferraridosenhormasters!
A darlle!
Picado o pau, e todas vivas, toca limpar e destonar (un pouco).
E a operación máis delicada, a que precisaba de tanta man rexida por tanto brazo fornido...

Levar o pau à praia!! (que foto bunita, oe!)
Concurso: pau de proa ou de popa?
O pau non podía quedar na praia, é evidente. No mar agardaba por el a tradicional motora de transporte.

E Dora a Exploradora esqueceu levar a mochila... ;)
Celebrar si, pero quen leva o barco?
Chegou o pau ao seu destino, sen cair polo caminho, sen enghanchar nunha batea, sen tropezar nun con...

Recepción oficial do novo pau para o galeón.
Pois a verdade, dereito dereito, non parece...
Oh oh!!


As fotos bunitas son de Bea. As outras da blogueira ou de Iván ou do feisbu da ACKomaira. 



xoves, 18 de febreiro de 2016

Nós dicimos NON!

Podedes escoller o cartaz do que máis gostedes...





o que non poderedes dicir é que non vos enteirastes!  

O 27 de febreiro 

TODAS A SANTIAGO. EN DEFENSA DO MAR!

luns, 25 de xaneiro de 2016

E máis pasantías!!!

Que vos parecían poucos os cursos da Aixola? Que había pouca variedade? Que a vós iso da madeira nin fede nin cheira? Ai, repungantimhas!! Menos mal que hai quen pensa en vós!!

Se non queredes caldo, sete tazas! E aquí chega a oferta formativa da Centro de Formación Aixola para o mes de febreiro
Tendes que anotarvos antes do 2 de febreiro, porque ese día moitas seredes as chamadas e poucas as escollidas. 

É claro que as que fagades estes cursos así tan plasticosos despois teredes que desintoxicarvos para navegar con nós... 

Se reparades pneumáticos destes, deixámosvos vir ao Bao...


Para os meses de abril e marzo quedan os cursos de 

Con estes non é necesaria desintoxicación para vir à ENT Dorna, é máis, quen faga o de instalacións eléctricas vai ser tripulación obrigada do Rei do Mar e o seu encendido. 


sábado, 16 de xaneiro de 2016

as derradeiras serán as arrancadeiras

E dixo, alá por setembro, o noso profeta Salvadurito: 

- E haberá que ir levando dornas para o reino dos ceos, que ló venhen os trobóns e as tempestades e nada pintan nese val de pozas que é o Bao.
- Así será feito -respostaron as discípulas.

Todas? Noooon! Un grupo de belcebús encornáronse con que ían seguir a navegar eternamente: 

- Nós aínda habemos vir todos os venres, que non son festa de gardar -dixeron as Sapeiras.
- Nós andaremos aos chopos até a novena do patrón -dixeron as Raposas.
- Nós sempre vamos ao revés que todas - dixeron as Ánxelas (as Merkel non, as Novas). 

E por unha eternidade quedaron as demoníacas dornas como abandonadas na mallante, sen navegar, sen ir aos chopos, levando a contraria. Trasnas perdidas.

Hoxe, despois de longas negociacións co profeta, que atende polo ghuasá, fóra a hora da sesta, andaron o caminho de peregrinación. 

Abandonando este triste val de bagullas...
A Raposa, flipando de andar a vela.
O Diosinho Windgurú, que pensa en todo, deixoulle boa tarde aos pilingríns.
Parecía que o vento era pouco, porén as dornas, coa emoción de navegar, por fin, e pensando na entrada nos ceos do Naval, en auténtico milagre milagreiro, planeaban sobre as augas. Ou si! E xusto aí, por tras dunha batea...

...saltou o radar da DGT!! (ai, que vos pilla, Sapeiras)
Menos mal que o axente de tráfico era pouco espelido, ou os poderes do Salvadurito máis grandes do que pensamos, porque as fotos da multa non pillaron folio ningún e podemos reclamar: 

As bateas non tenhen folio....
Ai, mimá, que tanto corren as dornas, que nin se ven!
E así, nun plis, no Naval.

- Chámalle aí ao profeta, que chegamos con ben.
Prrrrr! Que frío!! Por que non as traeríamos en setembro!!
O caso é que as derradeiras dornas en chegar ao Naval, en realidade foron as arrancadeiras de 2016. 

Manda truco! E vai ser verdade iso de que as últimas han ser as primeiras! 

O certo é que xa se notan os días.