Por un verso, o que facemos por un verso!!!

Xa sabedes que na ENT Dorna temos un Rei, e tamén sabedes que temos unha, e só unha, Santinha. A nosa Rosalía. A poetaza que máis nos inspira e máis azos nos dá para facer actividades. 

Por  uns versinhos dela levamos catro anos subindo os ríos Ulla e Sar só para darlle unha visita e saudala con todo o noso respeto e admiración. 

Que inchadinha branca vela antre os millos corre soa!

Mais non é certo que sexan estes os únicos versos da poeta que nos dan ideas. Como o patrón da Roxinha, Anxo, ademais de patronear a dorna, patronea a Fundación Rosalía de Castro, deixounos fuchicar nos arquivos e na biblioteca, e demos cunha resma de versos inéditos da grande poeta, a partir dos cales incorporamos novos matices à nosa proposta para a Subida do Río. 

Eis unha escolma das mellores estrofas que encontramos:

Que preciosírmo traballo
subir nos remolques as dornas!
Enchemos as mans de callos
mentres o Angueira nun tallo
recita e canta: Voa! Voa!
 

Que preciosísima estampa!
Quedan dornas na mallante,
Parada coloca a tampa,
na duna un sol que apampa
sae o carro: Avante! Avante!

Que seca marabillosa
nos recibe en Vilarello!
Ribeira calma e lamosa
silencio de cana verdosa
e vello o río, vello!

Risas, cantos, harmonía
e un porquinho ben feito
festas, danzas, alegría
e unha cervexa ben fría
agardando polo vento: Vento!

Porquinho, porquinho à brasa!
Agradable como un santo
alimenta e acompasa
dos rexos corpos a masa
coa febra baixo o seu manto.

Como os corpos van enchidos
à ribeira fresca e pura!
Brando río agradecido
auga trae pró cometido
cando toca a botadura.

O caminho todo é prata
serpeando polas branhas
o vento ben que se mata
en demorar a paseata...
tenos sanha o vento, sanha!
 

No Espolón todo vai listo:
de beira a beira un cabo,
que o temos todo previsto!
nin pode queimalo un misto
nin desmarralo o diabo! 
 

Chegan as dornas e amarran
entre rebrillos e palmas:
Na Arousa si que desbarran,
ben que se divirten e farran,
pensa a xente nas varandas.

Que inchadinhas brancas velas
ao son do himno revoan!
murmurantes tarabelas,
dille o Sar en torno delas:
vento, zoa! zoa!     Zoa!

Que ganinhas nos quedaron
de ver mais fotos do evento!
Na Casa do Patín colgaron
imaxes dos outros anos
quedará o Rivo contento...

se ides ao establecemento.  

As fotos son do ghuasá da ENT Dorna, sacadas polas participantes na actividade: Anxo, Mari Camen e Salva.

PD: Senhor Angueira, creo que a blogueira ganhou unha camisola da Inchadinha Branca Vela ;) 

O que aí vén: Rosalía Rosalía

Que inchadinha branca vela!

O ano pasado ameazamos: 

Preparádevos, que para o ano, levamos a rebarbadora e dona Rosalía vén con nós para gozar do inchadinhas que ían as velas...  

Pero como dun ano para outro non relemos as entradas deste bló, pois deixamos a rebarbadora na casa e non cumprimos a ameaza. Pena, porque Rosalía había pasalo ben mellor a bordo dunha dorna que agardando por nós no Espolón. 

As nosas dorninhas xa case saben subir soas. Algunhas foron navegando nos días anteriores. Outras decidiran ir de remolque no mesmo sábado. Todas combinaran para xantar en Vilarello. 

As primeiras en chegar... por terra...

E xa un montinho delas agardando o AVE...

A saída estaba prevista para as 16.00 horas. Sabedes (e se non contámosvolo) que no río dependemos en boa medida da maré. E bo adaptarse a ela para navegar, subir canda ela e baixar cando corra para fóra. E a Padrón hai que chegar coa chea, porque senón o río, que xa é máis Sarinho que Sar, queda case en seco, e os temóns entérranse na lama e as quillas no argazo (e non contamos isto porque non nos tenha pasado nunca, eh).

Enfins, que saimos às 16.00.

Alehop! Dorna ao río!!

As convidadas deste ano tinhan tanto medo que quixeron deixar probas de que embarcaban, non fora a ser que chegásemos a Padrón sen elas e coa famosa frase: "ai, na dorna iamos nós soínhas".

Alcalde, anotado, Najla, anotada, Pepe Domingo, anotado...

E nada, a navegar!!

Partiu!!

A ghalerna, ben se ve, era brutal.

As dornas foron levadas pola maré e um vento en empopada que facilitou a subida. O que non agardaban era dar cun estranho fulgor entre as caniveiras xusto ao virar na primeira volta do río...

Ai, caralla! a patrulla da Guarda Civil de Tráfico Dorneiro!!

 4 puntos perdeu a Roxinha por non levar a bandeira real! E 2 a Bazarra por usar estabán de polietireno expandido!

Xusto despois da multa...

As que safaron, moderando a velocidade.

O Ulla é largo e alleo até que encara a boca do Sar. Nese momento estréitase o carreiro e aparecen as pontellas todas e se o vento enreda as velas, a navegación é máis complicada.  Desta vez, o vento acompanhou e permitiu un travesinho até que os paus foron altos demais para tanta ponte. Non é o Sar para dornas (a vela).

Semellando leve gasa que sotil o vento move...

E foi o río un caminho...

... E Najla emocionouse e botoulle o Caminho Branco a Santi e Parada na Forza R ;)

Ai, Viva Rosalía!

Son xigantes? Son muínhos? Son dornas!!

Por fin chegaron as velas inchadas!

E xa en Padrón, o asunto: aquilo do que máis gostamos na ACD DORNA: izar velas ao son do Himno do Antigo Reino da Galiza (ai, o día que nos dea por ACDC).

Piiiiru-pirupirupiiiiiru-piriiiiro-pirupirupiiiiiru

Pooooru-poruporupooooru-porooooro-poruporupoooooru

E despois, remos arriba, isto é un atraco acto de homenaxe!

Rosi, agardando a chegada da rebarbadora...

- Eu tamén navegar... -queixábase polo baixo.

Anxo Angueira, tan abalado que estaba, o bon Anxo na oíra...


As fotos roubámolas no feisbu e no tuicter da Fundación Rosalia e de Dorna. Algunhas son do Doutógrafo @eduardorivo, outras de @marcosDoegal, outras de @AreaSantiagoTmo, outras de Rocío Castro e outras de Xoan Xosé Vicente (ai, se nos falta alguén ou non queredes que usemos as vosas imaxes, avisai!).

Inchando as velas

Ou non!

Porque a verdade é que vinha un vento do sur tan forte, que nin as velas había que inchar. 

Os senhores do Festival do Norte deberían darnos unha chea de abonos para os concertos, polas molestias que nos causan. Hoxe mesmo tinhamos que cargar dornas en remolques... ah!, non podiamos pasar à praia da Canteira, que estaba todo reservado para os indies e as indíxenas (e achegadas con visado) non podiamos circular libremente, ai ai ai!

E como manhá hai que subir o río desde Vilarello, mentre algunhas Roxinhas e Rosalías subían levadas polo vento sur, outras dornas boghaban até o Cabodeiro para poderen ser  cargadas en remolques (xa llas faremos pagar a Faber e os seus amighos artistas...).

Uns bogaban...

Outras agardaban.

 Un día precioso para navegar, dixo herr direktor, que ten a medicación moi alta de máis.

Preciosirmo!!

Non había mar nin nada!

Pobres das dornas a tombos na rampla!!

Fomos cargando embarcacións, algunhas mellor que outras...

E non imos contar aquí as aventuras da Sapeira... 

Digamos só que conseguimos cargalas todas...

E levalas ao Naval... Alí as gardamos até manhá às 10.00, en que sairán directinhas a Vilarello. 

[E a próxima vez que peguedes un cartaz no portalón, tende coidado coa colocación da cinta...]

Quen tapou à minha Lolinha!!

[e non ocultedes aos cónxuxes ou cónxuxas das dorneiras. A ver que vai ser isto!!]

Para as indies do Festival do Norte e as Madrilenhas do Centro, deixamos unha mensaxe clarinha. Que non se vos ocorra aparcarnos na porta!!

Bon, Nolito, ti podes!!!

Vémonos manhá ao pé de Rosalía!!

Que inchadinha branca vela 6: rodas para Rosalía

Cantaba Amancio Prada Rosas para Rosalía, pero, desde este sábado pasado, nós só podemos cantarlle chiares de rodas.

A IDEA era facervos unha crónica do día seguindo a programación horaria pactada na xuntanza do venres. E comezamos ben...

11.00. Quedamos no aparcadoiro do Bao para recoller as dornas

Era só enganchar e botar a rodar...

11.25. As transportadoras da Laverca saimos antes. Temos que parar na gasolinera e inchar unha roda...

E XA ESTÁ... xa non houbo máis programación horaria. Chegou o momento da improvisación urxente!!

11.31. E incumprimento das normas... Caleiro, territorio conquistado!

Os sinais de tráfico, o-rien-ta-ti-vos.

11.33. A roda non incha. Desincha! 

Nin coa app de aire comprimido a cousa rodaba...

11.40. Chamada à Central. Herr Direktor tranquilízanos: vai para alá o equipo A. 

Anibal, M.A., Murdock e Fénix traían unha roda de recambio...

11.50... que había que sacar...

Facendo lastre na popa...

...para que os mecánicos traballasen.

12.10. IMPOSIBLE. A roda estaba fundida na estrutura do remolque...

12.20. E tampouco sae a desinchada...

Nin tirando de telepatía...

12.30. Non temos chaves conpatíbeis. Todas as que levamos nos coches son para outro sistema operativo.

12.40. marcha o equipo A a serrar a roda de reposto...

12.50. Volta o equipo A cunha roda nova... INCOMPATÍVEL!

12.58. Marcha o equipo A coa roda desinchada para mercar unha igual. 

13.15. Volta o equipo A cunha roda ao xeito...

E o mecánico Elías puido cambiar o alerón do avión...

...usando verdadeira jai-tec. Ai o ghato, que tamén deber ser de guindous!

Por todo isto chegamos a Vilarello tarde mal e arrastro, cando os traballos estaban feitos, apesar de sairmos do Bau as primeiras...

E quen sabe como chegamos... Porque o remolque xa non voltou rodando, mais ao lombo doutro carro.

Carro convaleciente sobre carro san...

...con rodas podres.

Case mellor, antes de voltar para o ano, imos ter que reparar eses eixos, eses rodamentos, eses obuses...

Que inchadinha branca vela 5: Vilarello

Cando algunhas chegamos á praia de Vilarello, en Cordeiro, estaba xa case todo listo para iniciar a travesía até Padrón:

Varias das dornas agardaban fondeadas...

Outras varadas na praia...

Outras nas xunqueiras...

Iso si! Antes de sair, había que comer...

E foi chegando a xente. E a música.

Cantas persoas quixeron ver a nosa partida!!

O pobo de Valga mandounos os esus mellores músicos...

O que animou as dornas a navegar

E á volta, ás oito e pico da tarde, outra vez a cargar dornas, desta vez, se pasodobres de fondo...

Chegando a terra...

E volvendo a cargar nos remolques....

O día durou, durou.