Toca todos os anos: a Festa do Deporte da Fundación Deportiva Municipal. Esa que buca difundir entre nenas e adultas as disciplinas varias, olímpicas ou non, que poden ser practicadas nos clubes carcamáns. Entre elas, claro, a mundialmente conhecida como Dornas a Velas.
E como todos os anos, sempre hai algún imprevisto que reflicte moi bem a realidade deste desconhecido deporte: quen manda é o vento. Ou hai tanto que debemos adiar a actividade, ou tan pouquinho que debemos adiar a actividade. O caso é adiar...
NOOOOON.
Desta vez puidemos sair a pasear...
Aínda se xuntou xente!
E aínda se xuntaron barcos!!
10 dornas, unha buceta, 15 dorneir@s, 56 persoas anotadas, todas na praia da Canteira!
O que non demos xuntado foi moito vento...
Non se pode ter todo!!
A calminha era boa para levar crianzas a pasear sen perigo para as nais e os pais, que así non se punhan nervios@s. Calquera @s aturaba con máis de oito nós!
Vai tranquila, filla, que eu quedo ben!!
A navegación era perigosísima, como podedes ver...
A maré tan alta axudaba a dar sensación de aventura...
E será mellor coller un ris?
Nada, a probar o mundo boghada!
E venha a boghar....
Porén, o mar é o que ten, que cando menos o esperas, chega o ventinho.
De súpeto alguén sinalou o faro do Seixo: eis o ven, eis o ven!! O nortinho!!
E veu!
Ben se ve vir no mar. Ou non o vedes?
Que sorte tiveron as participantes da segunda quenda!! Elas non tiveron que bogar!
Algunhas dornas deixaron marinheiras na praia...
Novas nenas agardaban a súa vez...
E botaron vela arriba!
Recollendo bártulos...
...porque facía moito vento para tanta ninhada de nen@s!!
Na ENT Dorna non somos tan parvas. Xa sabiamos que o panorama do mércores non ía ser bonito, mais calquera seguía traballando despois do esforzo para salvar o Rei do Mar.
Quen máis quen menos durmiu, agardando que durante a noite, o temporal non desfixese a flota.
E o mércores às 8.10 da manhá...
Andar às crebas!
9.07: Ghuasá! ghuasá! Ide vindo!! Están case todas as dornas no fondo. A Peza de Rabo e a Salgharita parece que resistiron.
Mentres se xuntaba a xente, a apanhar empanetados, temóns e remos por toda a praia da Canteira:
Chatarreeeeeeera!
Chegado o retén de salvamento, tocou armar o rescate de dornas. O mar seguía bravo, e as dornas anegadas. Como dixo o outro, se nos organizamos, salvamos todas!
Suso e Leguas embarcaron na Orixes de Aníbal e bogaron dos fondeos para a praia, da praia para os fondeos. Toda a manhá! É claro que esa actuación merece un premio, e até aquí podemos ler.
Buscando o risón...
Dorna que achegaban a terra, dorna que que caía en mans...
... do retén de area. Con cabo e entre varias tocaba levar as dornas à mallante.
Chegando ás virillas de facía falta...
... e mesmo máis alá!
Se non vindes vós aquí, vou eu alí!
- Esta tróuxena eu só ao lombo. Ben me chegho!
- Ai Suso, porfavorinho, non esaxeres!
Iso si! Máis riscos non!
A Peza de Rabo, para o Cabodeiro!!
De tarde continuou o mesmo traballo: asegurarse de que as embarcacións quedasen na mallante, e as que non se puderan coller até o xoves, que vinha calma, que non sufrisen no mar.
Ai, a Caramecha!
- Como a ves? - Boh, aínda safou!!
Ai, que gusto dá velas na beira!!
Entretanto, no Cabodeiro, o mecánico revisaba o motor do Rei. Habedes saber que Lino e Carlos, cando o levaron da praia para o abrigo, artellaron un plan para renovar a maquinaria do galeón e que non dese máis traballos: o mellor era queimalo. E puxeron empenho, oe!
Pero nada, chegou o aviso do mecánico:
22.31. ghuasá! ghuasá! Quedade tranquil@s! A avaría non foi para tanto! Só a caixa dos petardos, ou dos mistos, ou dos chisqueiros, ou dos fueghos!
O traballo, por ser, foi ben duro. Pero o chea que quedas despois de facelo... iso non ten pagho!
- Que miras?! Si, nós salvamos un galeón, unha planeadora e doce dornas cun cabinho de nada, si.
- E sen despentearnos!!
As fotos son de Anxo, Bea, Lino, Loli e Fernando, é dicir, do ghrupo de ghuasá da ENT Dorna.
O martes había demasiado vento para navegar... Así que quen andaba pola Arousa combinou igual para facer traballos deses que ninguén ve: recolocar o pau da xeiteira, que voltou saltar, darlle alquitrén à Chíscala outra vez, arranxar aquela vara de portar para a Regata do Bao, carrexar dornas do Bao ao Naval, do Naval ao Bao...
En fin, cousinhas...
A medida que avanzaba a tarde o vento ía a máis, e algún comezou a preocuparse. A Nova Marina xa estava ao abrigo do Cabodeiro, mais habia dornas nos fondeos e o Rei do Mar tamén estaba moi a mercé da nortada.
Acabados os traballos, a xente debatía que facer tomando unha mirinda:
- Levamos o Rei para o Cabodeiro.
- Antes é mellor varar as dornas.
- O Rei cabecea moito, vaise soltar...
- Pois a ver quen é o simpático que boga até el con este vento!
Non acabaron as mirindas... Chegou a alarma!
[Aquí un alto no conto: na Arousa aínda funciona o toque a rebato. En canto alguén ve un problema no mar, manda recado e a cadea de ghuasás e teléfonos fai que chegue mais rápido que chamando ao 112. Nisto, como noutras cousas, a Arousa dá gosto]
19.51: ghuasá, ghuasá!! A planera da escola está atravesada no Bau. QUEN ESTEA PRETO QUE PASE XA. Carlos vai de caminho.
E ao rebate acudiu a xente!
A cousa foi difícil. A planeadora estaba anegada de auga e achicar nela era como querer achicar no mar: capacho que ía para fóra, golpe de mar que metía para dentro... O coche que tirou dela non ardeu de milagre! O pobre non podía contra a forza do mar!
E estando nestes traballos, coa Trancas xa na mallante, as cabezas levantaron a vista da area, ollaron cara o mar e non puideron crer o que vían: O Rei do Mar cabeceaba violentamente de banda a banda con cada refacho, os golpes de mar barrían a cuberta de popa a proa. Quen non botou as mans à cabeza, só acertaba a berrar:
- O Rei!
- O Rei!!
- O Rei!!!
E o Rei soltouse dos amarres.
O galeón directo à praia e disposto a levarse por diante as dornas dos fondeos.
- A Roxinha!
- A Roxinha!!
- A Roxinha!!!
(Anxo xa ten para outro libro ;) )
Así o gravou Belén e o narrou Amaro:
A partir de aí foi o caos. As carreiras. O non saber que facer:
- Tira!
- Puxa!
- Sobe!
- Baixa!
O obxectivo: manter o barco perpendicular à praia para ver de prender o motor e sacalo da mallante. Cos caldeiros de mar a cair por riba das persoas, o barco a cabecear e o perigo de que aplastase a alguén (cousas nas que só se pensa a posteriori). As imaxes impresionan, mais todas as testemunhas afirman que non mostran ben a forza do mar e a rapidez con que aconteceu todo.
Obxectivo: sacar o Rei da praia.
Aguantade aí!! Empuxade!!
Imaxinade os escravos exípcios nas pirámides: Uuuughhh! Uuuughhh!
Os pilotos, Lino e Carlos, tentando acender o motor.
En algún momento da tarde, houbo até 53 nós de vento na ponte. Para flipar!!
Motor en marcha, Rei abandonando a praia: VIVA!!
Faltaba levalo ao Cabodeiro...
Pasar os fondeos sen machucar dornas...
Soportar os embates do mar...
E claro é: esquecer as dornas afundidas...
E levar o barco a porto seguro...
Recollido o barco, pasado o susto, duchada a xente, calmos os ánimos, chegou o momento do orgullo de facer parte dun equipo como a ENT Dorna.
E chegou o momento dos ESE:
E se passase de noite...
E se levase a Roxinha por diante...
E se embarrancase na praia...
E se caíse sobre alguén...
E se... a palabra máis clásica:
PABERNOSMATAO!!
Algunhas fotos son de Belén. Outras dun windsurfista de quen desconhecemos o nome, Javi Lois. Se alguén sabe, editamos.
Despois da encalmada monumental do sábado quedamos con morrinha de navegación. Tanta, que combinamos o domingo para dar un par de voltinhas. E por aí saíron ao paseo a Nova Marina, a Peça de Rabo e a Salgharita.
Mimá, tremendo temporal de vento!!
Unha tardinha como a do sábado, máis pendentes de que non se quedase o vento que de atender aos trebóns...
Cousa tranquila, verdade?
POIS NON!!
Parece todo calmo porque a Salgharita non pasou da Punta do Furado.
As salgharitas e o salgharito viviamos tranquilas na inoransia, porque a Arousa, fermosa illa, facía para nós de valo protector.
Pero pola banda do Son, xa vedes, catro, senhora, catro tremores de terra, que remexeron todos os fondos marinos de Corrubedo à Costa da Vela.
E pillaron à xeiteira e à dorna de tope no medio do canal. Na forza máis brutal da tsunami!
A Peça de Rabo triscou a verga, porque o golpe do mar cazouna en plena empopada.
A Nova Marina.... ai, a Nova Marina!
A onda xigante levouna directa a Espinheiro!
E aí quedou, var(e)ada perdida!
Din os dorneiros sesis que non saben que pasou. Que sairon do Areoso, de vixiar e coidar os ninhos de gavita, e que estaban a facer un cambio de vela por avante cando, de súpeto, zás, sentiron así como un pequeno estremecimento e moveuse o pau.
- Pensabamos que ighual levamos a vela con demasiada forza...
Ai, son tan homasos que nin notaron que era un violento sismo!
O pau algho si sentiu...
Fomos á praia de Espinheiro comprobar os danos ocasionados polo terramoto...
Houbo sorte! Aínda que saiu da pía e foi para proa, non rompeu táboas.
Romper, rompen barcos, pero oe, que ben arruman os cabos!
Non había máis que facerlle: agardar à maré para remolcala e empiar de novo o pau con axuda dun bateeiro.
Botar o risón e até manhá!
Todo hai que dicilo, os artistas safaron ben:
Sobreviviron ao tsunami sen golpes, coa vela enteira...
...e boghando desde a outra punta da abra, alá onde o IGAFA!!
Non pensedes que porque non pasamos polo bló non facemos nada. Que va! O outono é unha época ben intensa que dá para todo, para sol e para chuvia, para calma e para cicloxénese temporal, para saídas e quedadas... Iso si, a cada tarde nótanse máis os días e vemos o verán ir alá...
O outono dá...
...para varar as embarcacións cando chega a surada...
...e armar tertulias no medio da ría...
...para subir dornas no medio da chuvia...
...e boghar na calma, podre, tan podre...
...para devolver un trofeu ao alcalde do sur...
...e traelo de volta na mesma semana...
...para ir levando dornas ao Naval...
...e outras a ghanhar trofeus...
... para trasladar as embarcacións grandes ao refuxio invernal...
...despois de pasear nelas bretóns acompanhadas do Presioso...
...para seguir levando dornas ao Naval...
... e controlar os choques internos...
...para navegar de día...
...e navegar case na noite...
...para gardar a Nova Marina...
...e o Republicano...
...mesmo dá para convocar multitudinarias asembleas!!
Despois de tanto traballo...
...dormen as dornas calmas no local Naval.
E con elas o remolque o o motos da Luxitana, pois o outono tamén deu para ir buscalos a SevillaHuelva Espartinas e traelos para as augas do norte, para as tardes nas que xa se notan os días.
